W okresie renesansu nastąpił jej rozwój

sztukateria wewnętrzna
Boniowanie ? dekoracyjne opracowanie krawędzi oraz lica ciosu kamieni podkreślające ich układ. Rozróżnia się następujące typy boniowania, w zależności od: Technika boniowania była znana i stosowana w okresie starożytnego Rzymu.
W średniowieczu stosowana była sporadycznie we francuskiej architekturze obronnej XII wieku.
W okresie renesansu nastąpił jej rozwój.
W tynku naśladowano wygląd muru z kamienia, przez wykonywanie profilowania naśladującego układ kamieni w murze, przy pomocy boni.

Bonia to spoina podkreślająca układ kamieni lub rowek w tynku nadający elewacji monumentalny charakter.

Boniowane mogły być całe elewacje albo tylko cokoły, naroża ścian, pilastry, obramowania otworów, filary itp.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Boniowanie

W starożytności nie występowała tylko w

sztukateria wewnętrzna
Baza ? dolna część, podstawa kolumny, pilastra lub filaru stosowana w porządkach architektonicznych.

W starożytności nie występowała tylko w porządku doryckim, w którym trzon kolumny spoczywał bezpośrednio na stylobacie.

Klasyczną bazę tworzy płyta otoczona wyprofilowanymi, kamiennymi wałkami zwanymi torusami, które były rozdzielone trochilusem (wklęską).
Dolny torus był z reguły większy.
Zazwyczaj baza leżała na niewielkiej kamiennej płycie ? plincie.
Terminem baza określa się także inne kombinacje tych elementów.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Baza_(architektura)

Stara polska nazwa antaby to dzierżak.

Antaba lub hantaba (z niem.

die Handhabe ? rękojeść) ? stały lub ruchomy uchwyt z metalu umieszczany na skrzyni, kufrze, drzwiach, bramie. Ruchomy uchwyt składa się z dwóch części.

Antaba umieszczona na drzwiach lub bramach (furtach), najczęściej w postaci lwiej głowy z ruchomą obręczą, służyła często za kołatkę.

Antaba występowała głównie w sztuce romańskiej i gotyckiej.

Współcześnie używana jest jako element dekoracyjny.
Stara polska nazwa antaby to dzierżak.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Antaba.

Widok do druku:

sztukateria wewnętrzna